Пажоўклае лісце, шэрае неба, –
Не, нічога ўжо мне не трэба.
Душа счарнела, тоне ў брудзе,
Горш, чым есць, ужо, мабыць, не будзе.

Іду па цемных алеях парка,
Знаходжу старую знаемую лаўку.
Сядаю і чую, як немы роспач
За мной па слядах ўсе крочыць і крочыць.

Усе жыцце трапляюць кручыны,
Не, далей ужо ісці немагчыма.
Там даўно стаіць ужо кропка,
Яна ўжо блізка, тут, недалека.

А, можа, пачаць усе зноў спачатку?
Кінуць усе і ляцець без аглядкі,
Насустрач шчасліваму светламу небу,
Не, нічога ўжо мне не трэба…