Гэта мой каштан каля дома,
Ціха скажу я табе,
Кожны ліст мне да болю знаемы,
З ім размову вяду па вясне.

Гэта ен, калі сэрца ад болю
Разбівалася на кускі,
У цішы размаўляў са мною,
Даваў моцы ісці па жыцці.

Гэта ен здымаў лісцем слезы
З маіх мокрых прыпухлых вачэй,
Быў са мною ў дажджы і марозы,
Разам усе ж такі нам лягчэй.

Гэта ен сваім подыхам кветак
Усяляў веру будучых дзен.
Увесь у зяленае лісце адзеты,
Ен стаіць перад домам як сон.

Гэта мой каштан каля дома,
Ціха скажу я табе,
Колькі год мы ўжо знаемы ,
Толькі ен стаў сябрам у бядзе.