Сонца
Не першы,
Не апошнi,
Але асаблiвы…

Усе, нiбы ў казачным сне,
Аж выступiў пот на скронях:
Вельмi пашчасцiла мне:
Я сонца трымаю ў далонях.

Яно усмiхаецца мне,
Жыць гэтым дапамагае –
Ды раптам насустрач вясне
Яно з рук маiх вылятае.

Не здолела ўтрымаць…
А, можа, трымаць не трэба?
Маўчаць i усе трываць?
Яно алдятае ў неба…

Мо кiнуцца наўздагон?
Ды сэнсу няма ў пагонi:
Я трапiла ў палон
Ды сонца апекла далонi…